ตอนที่ 230 กล้าว่าฉันเหรอ? แตงโมน้อย

ช่วงประมาณสี่โมงเย็น ซ่งรุ่ยเหนียนสะพายกระเป๋าผ้าใบใบหัวหน้าและหนักอึ้งเฉียงข้าง สายสะพายยังผูกที่สูบลมเอาไว้ด้วย เขาถือกล่องข้าวมาส่งเกี๊ยวนึ่งให้บ้านพี่สาวคนโต

ซ่งจือเหยาเรียกให้เขาเข้าบ้าน แต่เขาทำหน้าทะเล้นบอกว่ายุ่งมาก ยังต้องไปซ่อมรถนอกสถานที่ต่อ จึงไม่เข้าไปแล้ว

ซ่งจือเหยาลูบหัวเขาเบา ๆ แบบไม่ทันตั้งตัว พลางถอนหายใจอย่างซาบซึ้งใจเล็กน้อย “ต้าเหนียน พี่รู้สึกภูมิใจที่มีนายกับอันหรานจริง ๆ นะ”

“พี่รู้ว่านายอยากช่วยแบ่งเบาภาระครอบครัว พวกเราไม่ห้ามหรอก วันนั้นพี่ก็คุยกับแม่แล้ว แต่นายต้องไม่ทำให้เสียการเรียนเด็ดขาด เข้าใจไหม?”