กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตลอดหนึ่งคืนนี้ ท่ามกลางความลุ่มหลงมัวเมา ซ่งจือเหยาถูกหว่านล้อมให้เอ่ยปากนับครั้งไม่ถ้วนว่า “คุณดีที่สุดเลยเหวยเซิน”
เริ่มแรกเขาถามเธอว่า “ผมดีไหม”
ซ่งจือเหยาครางพึมพำ “ดี ดี ดีมากเลยค่ะ”
จี้เหวยเซินหยุดชะงัก “ผมไม่เอาแค่ดี อยากได้ดีที่สุด”
“ที่รัก บอกผมสิ ผมดีที่สุดใช่ไหม”
วันรุ่งขึ้น ซ่งจือเหยากลับหวนนึกถึงซ้ำ ๆ อย่างไร้ยางอาย
ก็ไม่มีทางเลือกนี่นา ใครจะไปนึกกันเล่าว่าแม้ไม่ลงมือทำจริงจะมีลูกเล่นได้สารพัดขนาดนั้น…
“จือเหยา แกได้ยินที่แม่พูดไหมเนี่ย” เจียงหมิ่นซิ่วสวมผ้ากันเปื้อนเดินออกมาจากห้องครัว พลางโบกมือไปมาตรงหน้าเธอ
ซ่งจือเหยาสะดุ้งได้สติ “อ๊ะ เฮ้อ… หนูมัวแต่คิดอะไรเพลินไปหน่อยเลยเหม่อ แม่พูดใหม่อีกรอบได้ไหมคะ”