ตอนที่ 192 หลอดไฟสว่างขึ้นได้อย่างไร

ซ่งจือเหยาบิแบ่งให้คนละชิ้นแล้วป้อนเข้าปาก พริบตานั้นความหอมอร่อยก็ทำให้เด็กทั้งสองเคลิ้มไปตาม ๆ กัน หยางจื่อเซวียนยังอยากจะกินต่อ เจียงหมิ่นซิ่วจึงเอ่ยเตือนให้เขาเหลือท้องไว้กินอย่างอื่นบ้าง

เมื่อเห็นท่าทางอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากไปไหนของทั้งคู่ เธอจึงไปหาม้านั่งตัวเล็กมาให้พวกเขานั่งดู

พอนั่งดูไปเรื่อย ๆ จี้โย่วก็อดไม่ได้ที่จะเท้าคางแล้วถามด้วยความกังวลว่า “แม่ครับ ที่ที่พ่อไปโทรศัพท์ไม่ได้ แปลว่าสู้ที่ที่พ่อเคยไปคราวก่อนไม่ได้ใช่ไหมครับ?”

“แล้วพ่อจะได้กินอิ่มนอนหลับไหมครับ?”

หยางจื่อเซวียนร้องอ๊ะขึ้นมาคำหนึ่ง อดขมวดคิ้วไม่ได้ “โทรศัพท์ยังโทรไม่ได้เลยเหรอ? ถ้าอย่างนั้นต้องเป็นที่ชนบทเล็ก ๆ ที่พัฒนาไม่ดีแน่ สภาพความเป็นอยู่คงไม่ดีเท่าไรหรอก”

“แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ พวกเราเลือกไม่ได้หรอกว่าจะต้องเดินทางไปทำงานที่ไหน!”