ตอนที่ 191 ฉันจะเห็นแก่ตัวบ้างก็ไม่ผิดอะไร

ช่วงทุ่มเศษ ๆ อำเภอหงหลิ่งเริ่มมีลมพัดแรง หลังจากจบการประชุมสั้น ๆ อีกครั้ง คนส่วนใหญ่เหนื่อยล้ากันมาก จึงตัดสินใจแยกย้ายกันพักผ่อนชั่วคราวแล้วค่อยกลับมาใหม่ตอนสี่ทุ่ม

จางจื้อถามจี้เหวยเซินว่าจะไปกินข้าวที่โรงอาหารของโรงงานแปรรูปหรือไม่ จี้เหวยเซินบอกว่า “ไม่กินแล้ว นายไปเถอะ ฉันจะกลับเรือนรับรองก่อน”

จางจื้อ “จะยุ่งยากอะไรเล่า เดี๋ยวผมไปเอาขนมปังข้าวโพดนึ่งมาสักสองสามชิ้น แล้วพวกเรากลับด้วยกันดีกว่า”

จี้เหวยเซิน “เอากลับไปก็เย็นหมดแล้ว นายไปกินที่โรงอาหารสะดวกกว่านะ”

จางจื้อฉีกยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอก พอกลับห้องพวกเราก็จุดเตา วางอังบนเตาสักพักก็ร้อนแล้ว”

จี้เหวยเซินเม้มปากเงียบ ไม่ได้พูดอะไรอีก