กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สีหน้าของเฉียวชิงลู่ชะงักไป เธอคุกเข่าลงแล้วมองสบตาเขาอย่างจริงจัง “เฟยเฟย การทำผิดไม่ใช่เรื่องน่าอาย สิ่งที่น่าอายคือทำเรื่องไม่ดีทำผิดแล้วกลับไม่กล้ายอมรับต่างหาก”
เฉินเฟยเฟย “…เหมือนอย่างที่พ่อผมทำเหรอ?”
“ใช่แล้ว” เฉียวชิงลู่พยักหน้าอย่างแรง “แม่ไม่สนใจหรอกว่าลูกจะฉลาดหรือโง่ เฟยเฟย แม่แค่อยากให้ลูกเป็นคนจิตใจดี รู้จักหลักการใช้ชีวิต ไม่รังแกคนอ่อนแอ ไม่เอาเปรียบใครส่งเดช”
“ถ้าทำสิ่งเหล่านี้ได้ นั่นแหละถึงเรียกว่าเก่ง ไม่ใช่ว่าหัวไวฉลาดหลักแหลมถึงจะเรียกว่าเก่ง เข้าใจไหม?”
เฉินเฟยเฟย “เข้าใจแล้วครับแม่”
ทว่าเมื่อเธอลุกขึ้น จูงมือเล็ก ๆ ของเขาเดินหน้าต่อไปได้ไม่นาน จู่ ๆ เขากลับโพล่งขึ้นมาว่า “แม่ ผมรู้สึกว่าพ่อไม่รักผม ย่าก็ไม่รักผมเหมือนกัน”