ตอนที่ 173 โย่วโย่วคิดถึงแม่มาก คิดถึงมาก ๆ เลย

พลันที่เครื่องบินแตะพื้นดิน ขณะที่ยังคงแล่นชะลอความเร็วอยู่บนรันเวย์ ก้นของซ่งจือเหยาก็นั่งไม่ติดเบาะแล้ว

ครั้นจอดสนิทอย่างมั่นคงในที่สุดและผู้โดยสารเริ่มทยอยลงจากเครื่อง เธอก็เด้งตัวผึงขึ้นจากที่นั่งทันใด ก่อนจะดึงแขนจี้เหวยเซินแล้วเริ่มเบียดเสียดพาตัวออกไปด้านนอก

จี้เหวยเซินถอนหายใจแผ่วเบาพลางเอ่ยขึ้น “ขอบคุณภรรยาของผมจริง ๆ ร้อนใจถึงขนาดนี้แล้วก็ยังไม่ทอดทิ้งผมไว้ข้างหลัง”

เมื่อเข้ามาในอาคารสนามบิน ทั้งสองก็เดินตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่ไปยังห้องโถงเพื่อรอรับสัมภาระที่โหลดสัมภาระ

ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง พนักงานภาคพื้นดินหลายคนก็เข็นรถลากเข้ามา บนนั้นมีสัมภาระวางซ้อนกันอยู่จนแน่นขนัด