กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตอนโหลดสัมภาระขึ้นเครื่องบินแล้วต้องจ่ายค่าธรรมเนียมน้ำหนักเกิน ซ่งจือเหยาเริ่มจะรู้สึกชาชินเสียแล้ว ไม่ได้รู้สึกลำบากใจหรือเสียดายเงินเลยสักนิด
หลังจากเครื่องบินขึ้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะกระซิบกับจี้เหวยเซินว่า “ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าตัวเองน่ากลัวจังคะ ตอนนี้ทำไมฉันถึงใช้เงินเก่งขนาดนี้เนี่ย!”
“แถมยังเข้าขั้นใช้เงินตาไม่กะพริบแล้วด้วยนะ!”
จี้เหวยเซินเอ่ยเสียงเรียบ “คุณผู้หญิงสวีจิ้งชูบอกไว้ว่า เงินแค่พันแปดร้อยหยวนน่ะเป็นแค่ค่าขนมกินเล่นให้คุณเท่านั้น”
“ซื้อแค่ ‘ขนมกินเล่น’ มีความจำเป็นอะไรต้อง ‘กะพริบตา’ ด้วยหรือ”