ตอนที่ 174 ผมมีความสามารถส่งเสียเธอได้

จี้เม่าหลินรู้สึกว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร “อยากกินก็ให้ชิมสักคำ เตรียมน้ำไว้ให้เขา ถ้ารู้สึกเผ็ดเกินไปก็รีบคายออกมาบ้วนปาก”

“ยังไงฉันก็คิดว่าไม่ถึงขนาดนั้นหรอก อาเล็กจื่อเซวียนของเขาตอนโตเท่านี้ตะกละกว่าเขาตั้งเยอะ นายไม่ให้กิน เขาก็แอบย่องไปขโมยกินตอนคนไม่ทันสังเกตอยู่ดี”

“เฮ้อ นี่มันถอดแบบกันมา ได้ยินว่าพ่อเขาตอนเด็ก ๆ ก็เป็นแบบนี้!”

ซ่งจือเหยาก็รู้สึกว่าวิธีที่คุณปู่บอกเข้าท่า จึงรินน้ำอุ่นมาให้แก้วหนึ่ง แล้วยังไปหยิบถังขยะใบเล็กในห้องน้ำมา “โย่วโย่ว หนูเลียสักคำลองดูความรู้สึกก่อนนะ ถ้าลิ้นโดนแล้วเจ็บก็ห้ามกินแล้วนะลูก”

การกินเผ็ดนี่ดูเหมือนจะต้องอาศัย “พรสวรรค์” อยู่บ้างเหมือนกัน อย่างเช่นอันหรานที่กินเผ็ดแทบไม่ได้เลย คนอื่นกินแล้วรู้สึกไม่เผ็ด แต่พอเธอแตะโดนเพียงนิดเดียว น้ำลายก็เริ่มไหลพราก ส่งเสียงซี๊ดซ๊าดโอดครวญว่าเจ็บลิ้น