กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตอนที่จี้เหวยเซินกลับถึงโรงแรม ซ่งจือเหยาก็เดินตัวพราวไปด้วยไอร้อนมาเปิดประตู พอเห็นของในมือเขาก็ร้องว้าวสุด ๆ ขึ้นมาทันที “สุดยอดไปเลยศาสตราจารย์จี้!! คุณไปหาซื้อมาจากไหนเนี่ย?!”
จี้เหวยเซินดีใจมากที่เธอมีปฏิกิริยากระตือรือร้นเช่นนี้ แต่ก็อดเสียดายอยู่นิด ๆ ไม่ได้ “ไม่มีลูกแพร์แช่แข็งเหมือนอย่างที่บ้านเรานะ พอบอกได้แค่ว่าค่อนข้างเย็น ส่วนลูกพลับน่ะนับว่าแข็งแล้ว”
“ไม่เป็นไรเลย ไม่สำคัญหรอก” ซ่งจือเหยารีบรับของมาวางไว้บนโต๊ะรับแขกก่อน แล้วจึงย้อนกลับมาช่วยเขาถอดเสื้อโค้ตตัวนอก พูดอย่างเขินอายเล็กน้อย “แฮะ ๆ จริง ๆ พอหายอยากขึ้นมาแล้ว ฉันก็รู้สึกสงสารจับใจขึ้นมาเหมือนกัน”