กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เธอกดเสียงต่ำ ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้ แววตาเปล่งประกายวาววับ “ฮุ่ยเอ๋อร์เอ๊ย เธอก็รู้ว่าพี่ชายเธอจากไปเร็วแค่ไหน ฉันต้องกระเตงเลี้ยงเด็กพวกนี้มาจนถึงตอนนี้มันเหนื่อยยากขนาดไหนเธอก็รู้ดี”
“ยังดีที่น้องสาวสามีอย่างเธอรู้จักสงสารฉัน เราสองคนก็สนิทกันมาตั้งแต่ยังสาว”
“ตอนนี้เธอกว่าจะได้เข้ามาหางานดี ๆ แบบนี้ในตัวเมืองได้ไม่ง่ายเลย เราจะปล่อยให้โอกาสหายากแบบนี้หลุดมือไปง่าย ๆ ไม่ได้นะ!”
“คนในสถานพักฟื้นนายทหารนั่นเป็นใครกันบ้างล่ะ? ลูกหลานของพวกเขาจะแย่ได้เหรอ? ถ้าเสี่ยวฟางหาคนรักแบบนั้นได้จริง ๆ ต่อไปในซงเจียงก็ไม่ธรรมดาแล้วนะ!”