กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ภัตตาคารแห่งนี้ไม่นับว่าใหญ่นัก ค่าใช้จ่ายก็ไม่สูง ด้านในมีห้องส่วนตัวเพียงสองห้อง ทั้งยังคับแคบมาก
ตอนที่เฉินหงเดินเข้าไป จี้เหวยเซินก็ถอดเสื้อคลุมตัวใหญ่กับถุงมือออกแล้วนั่งลงเรียบร้อย ชาร้อนที่สั่งไปไม่นานก็ถูกยกมาเสิร์ฟ
เขาไม่ได้สั่งอาหาร เพียงบอกว่ายอดขั้นต่ำของห้องส่วนตัวเท่าไรก็จะจ่ายให้ครบตามนั้น ทว่าเถ้าแก่ภัตตาคารคุ้นเคยกับจี้เหวยเซินเป็นอย่างดี ก่อนหน้านี้เขาเคยพาคนในแผนกมาทานข้าวสองสามครั้ง ล้วนปัดเศษจ่ายเงินเต็มจำนวนทั้งสิ้น จึงกล่าวอย่างเกรงใจยิ่ง “โธ่ หัวหน้าวิศวกรจี้ ท่านอย่าพูดจาแบบนี้สิครับ!”
“นั่งคุยกันตามสบายเถอะ เราคนกันเองแท้ ๆ จะมาพูดจามรรคนอกรีตกับผมแบบนี้ไม่ได้นะ!”