เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“กะ แกพูดว่าอะไรนะ?!” หลี่ผิงหน้าเขียวคล้ำ เสียงร้องแหบแห้งจนเพี้ยนไปหมด
จี้เหวยเซินพูดเสียงเย็น “คู่ชีวิตผมพูดภาษาจีน”
จี้เม่าหลินหัวเราะหึ ๆ ออกมาคำหนึ่ง “ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละ ภาษาจีนแท้ ๆ เธอที่เป็นถึงครูภาษาจีนยังฟังไม่เข้าใจอีกหรือ?”
“จี้เฟิง จี้เฉิน เบิ่งตาดูกันให้ดี ๆ นะ นี่แหละแม่ที่ดีของพวกแก เธอทำลายความสัมพันธ์ระหว่างพวกแกกับพี่ใหญ่และพี่สะใภ้แบบนี้แหละ เห็นชัดหรือยังล่ะ?”
พูดถึงตรงนี้ รอยยิ้มก็พลันเหอดหาย กลายเป็นเสียงตวาดอย่างน่าเกรงขาม “จือเหยาเขาที่เป็นพี่สะใภ้ยังรู้ความ ยอมไว้หน้าให้เธอตั้งกี่ส่วนเพื่อการเรียนของเด็ก ๆ แต่เธอที่เป็นแม่กำลังทำบ้าอะไรอยู่?”
คำพูดนี้เหมือนทิ่มแทงเข้ากลางขั้วหัวใจอย่างจัง หลี่ผิงสะอึกสะอื้นน้ำตาไหลพรากออกมาร่ำไห้โวยวายอย่างคลุ้มคลั่งทันที “ฉันกำลังทำอะไรน่ะหรือ?! นี่ฉันไม่ได้ทำเพื่อการเรียนเพื่ออนาคตของพวกเขาสองคนหรอกหรือไง?!”