กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทางด้านนี้บรรยากาศชื่นมื่น ครอบครัวเปี่ยมสุข ไม่มีใครถูกเรื่องวุ่นวายเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ทำให้เสียอารมณ์อีกแล้ว
ทว่าอีกด้านหนึ่ง จี้เฟิงกับจี้เฉินที่กำลังปั่นจักรยานฝ่าลมหนาว จู่ ๆ ก็กำเบรกแน่นจนเกิดเสียง “เอี๊ยด” บาดแก้วหูขึ้นสองครั้ง
จี้ป๋อเหวินได้ยินเป็นคนแรก จึงเบรกหยุดตามแล้วหันมองไป หลี่ผิงที่อยู่หน้าสุดสังเกตเห็นอย่างรวดเร็ว ขมวดคิ้วพูดว่า “หยุดทำไมกัน ลืมของไว้เหรอ?”
จี้เฉินพูดไม่ออกจริง ๆ “แม่ แม่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ยังไง? แม่ไม่รู้สึกขายหน้าบ้างเลยเหรอ?”
จี้เฟิงพูดอย่างไร้สีหน้า “ผมกับพี่ปรึกษากันเมื่อกี้แล้ว พรุ่งนี้พอไปถึงโรงเรียน พวกผมจะยื่นเรื่องขอพักหอ”
“ต่อไปแม่ไม่ต้องเอาเรื่องพวกผมสองคนมาอ้างอีกแล้วนะ”