เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอกินข้าวเสร็จ ทุกคนก็ล้อมวงนั่งคุยเล่นกันรอบโซฟาและโต๊ะรับแขก
ซ่งอันหรานกับซ่งรุ่ยเหนียนต่างก็เขยิบเข้าไปใกล้จี้ฉงเชียน
ซ่งรุ่ยเหนียนเอ่ยถามด้วยความห่วงใยเสียงเบาราวกับกระซิบกระซาบ “คุณลุงครับ ตาของคุณลุงหายเร็วเหมือนกันนะครับเนี่ย วันก่อนดูยังเขียวคล้ำอยู่เลย”
เปลือกตาของจี้ฉงเชียนกระตุก รีบถามซ้ำด้วยความร้อนรนเล็กน้อย “พวกเธอสองคน…คงไม่ได้ไปบอกคนอื่นใช่ไหม?”
ซ่งอันหรานพูดด้วยความมีคุณธรรมน้ำมิตรเปี่ยมล้น “โธ่ จะเป็นไปได้ยังไงล่ะคะ? พวกหนูสองคนตกลงกับคุณลุงไว้แล้วว่าจะไม่บอกใคร ก็ย่อมไม่บอกใครทั้งนั้นแน่นอนค่ะ”
ซ่งรุ่ยเหนียน “ใช่ ๆ แม้แต่พ่อแม่ผมก็ไม่ได้บอก คุณลุงวางใจได้เลยครับ”
หัวใจคนแก่วัยชราของจี้ฉงเชียนในที่สุดก็โล่งอก ผ่อนลมหายใจยาวออกมาเงียบ ๆ อดเอ่ยปากชมไม่ได้ “พวกเธอล้วนเป็นเด็กดี ไม่เพียงแต่รู้ความ ฉลาด แต่ยังรักษาคำพูดด้วย”