เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เข้าไปในภัตตาคารเล็ก ๆ แน่นอนว่าต้องสั่งเนื้อแกะต้มฉีกอีกรอบ คุณปู่บอกว่าอย่างน้อยต้องซื้อสามที่ เพราะคนเยอะ จากนั้นก็สั่งเครื่องในแพะตุ๋นหม้อใหญ่อีกหนึ่งหม้อ กับเส่าม่ายไส้เนื้อแกะอีกหลายเข่ง
ซ่งจือเหยาคิดว่าฤดูหนาวดูเหมือนจะเหมาะกับการกินเนื้อแกะจริง ๆ จึงเสนอแนะว่า “ไม่อย่างนั้นอีกสองสามวันพวกเราทำชาบูหม้อไฟกินกันที่บ้านดีไหมคะ ฉันจะไปซื้อเนื้อขาแกะมาด้วย”
จี้เหวยเซินบอกว่าได้ ตามใจเธอ พูดพลางก็พาเธอเดินออกไปนั่งบนรถอีกครั้ง
พอปิดประตู ซ่งจือเหยายังนึกสงสัย “ในร้านเขาก็มีโต๊ะว่างนี่คะ นั่งรอด้านในก็ได้”
จี้เหวยเซิน “มีแต่ควันบุหรี่มือสอง ผู้หญิงสูดดมให้น้อยหน่อยจะดีกว่า” ทว่าวินาทีถัดมาเขากลับโน้มตัวประชิดเข้ามา—
“เอ๊ะ ๆ !” ซ่งจือเหยายื่นมือออกไปดันตัวเขาไว้ตามสัญชาตญาณ พลางอุทานอย่างตกใจ “จะทำอะไรน่ะ จะทำอะไร!”