เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
มื้อเช้าจี้เหวยเซินกับหยางฉี่หมิงสองคนไปซื้อกลับมาจากโรงอาหารสถานพักฟื้นนายทหาร โดยพื้นฐานมื้อนี้ทุกคนแค่กินรองท้องนิดหน่อย ไม่ได้กินมาก รอไปกินเที่ยงวัน
โดยเฉพาะหวังไฉ่เสีย เธอรู้ว่าแม่ของซ่งจือเหยาจะมาหมักผักดองเที่ยงวัน การมาทำให้กินถึงบ้านแถมยังไม่คิดเงินเช่นนี้ ในใจจึงคิดว่าต้องเหลือท้องไว้ลิ้มลองรสชาติให้เต็มคราบ
ทว่าหลี่ผิงในใจกลับดูแคลนยิ่งนัก ทั้งที่เมื่อวานเพิ่งบอกจี้ป๋อเหวินไปว่าเหมือนสีซอให้ควายฟัง แต่ยกเว้นจี้ป๋อเหวินแล้วก็ไม่มีคนอื่นให้นินทาได้อีก เธอจึงฉวยโอกาสดึงเขามาพูดว่า “ผักดองพรรค์ไหนกัน บ้านนอกคอกนาแท้ ๆ เชียว ไม่ใช่ของแพงอะไรสักหน่อยจะเล่นใหญ่ทำไมกัน ทั้งซื้อผักทั้งยืมไหหมัก”
“พูดไปแล้วก็ไม่เหมือนพี่สะใภ้รองหรอกหรือ แม้แต่เศษเนื้อสักนิดยังไม่เห็นเลย?”