กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จี้เหวยเซินเม้มริมฝีปากแน่นไม่ส่งเสียง วินาทีถัดมาก็ทำท่าจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
ซ่งจือเหยากดมือลงบนต้นขาของเขาอย่างรวดเร็ว เริ่มร้อนใจขึ้นมาบ้างแล้ว “ไม่ได้นะ ดื่มต่อไม่ได้แล้ว!” เธอคำนึงถึงหน้าตาของเขา จึงขยับเข้าไปใกล้มาก แล้วเกลี้ยกล่อมด้วยเสียงที่เกือบจะได้ยินกันเพียงสองคน
ในที่สุดเขาก็มองมา หางตาแดงก่ำเช่นเดียวกัน พออ้าปากพูดกลับแฝงแววเย้ยหยันเล็กน้อย “ทำไม กลัวฉันเมาหนักแล้วเมาอาละวาด ทำให้เธอขายหน้าเหรอ?”
“…” ซ่งจือเหยาโมโหขึ้นมาเหมือนกัน ปล่อยมือออกทันที “ได้ ๆ ดื่มเลย ดื่มเลย ยังไงโรงพยาบาลก็อยู่ไม่ไกล”