กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทว่า ขณะกำลังคิดอยู่นั้น ก็ได้ยินสวีจิ้งชูเอ่ยยิ้ม ๆ อย่างไม่รีบร้อน “สหายเสี่ยวเหลียงดูมีมาดบัณฑิตอยู่มาก ตอนเรียนหนังสือผลการเรียนก็คงยอดเยี่ยมมากเลยใช่ไหม?”
เหลียงเยวี่ยตอบอย่างสุภาพ “ท่านชมเกินไปแล้ว แม้จะไม่แย่ แต่เทียบกับจือเหยาแล้วยังด้อยกว่าอยู่นิดหน่อย”
จี้เหวยเซิน “……” จือ เหยา?
ซ่งจือเหยาที่หัวไหล่ถูกใครบางคนบีบแน่น “……”
ยอมใจจริง ๆ จะบังเอิญซ้ำรอยจนเกินเบอร์ไปหน่อยแล้วมั้ง
สวีจิ้งชู “ตอนพวกเธอเรียนมัธยมปลาย ในตัวอำเภอทันช่วงการแยกสายวิทย์ศิลป์ไหม?”
เหลียงเยวี่ย “ทันครับ ผมกับจือเหยาต่างก็เป็นนักเรียนสายศิลป์”
สวีจิ้งชูพยักหน้าเล็กน้อย “ดีจริง ๆ ครอบครัวเราล้วนเรียนสายวิทย์ ตรงไปตรงมา ไม่มีความละเอียดอ่อนเหมือนอย่างพวกเธอที่เป็นนักเรียนสายศิลป์”
“??”
ไม่ใช่สิ? นี่มันใช่เหรอคะแม่??