ตอนที่ 121 เธอเป็นแค่คนสวยไร้หัวใจ

ตอนที่เข้าไปเอาเสื้อกันหนาวบุฝ้ายกับผ้าพันคอ ซ่งจือเหยาพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมมุมปาก เตือนสติตัวเองว่าห้ามหัวเราะออกมาเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นต้องมีพวกชอบสอดรู้สอดเห็นถามขึ้นมาแน่ ๆ

พอเห็นจี้โย่วกับอาเล็กของเขากินกันจนเกือบอิ่มแล้ว กำลังเริ่มหัดเล่นเชือกเส้นตามที่น้องสาวสามีสอน โดยมีอันหรานกับต้าเหนียนล้อมวงดูอยู่ด้วย

ซ่งจือเหยาจึงส่งสายตาให้คุณผู้หญิงเจียงหมิ่นซิ่วผู้เป็นแม่ พร้อมทำปากขมุบขมิบว่า

“เหวยเซินชักจะเมาไปหน่อยแล้ว ฉันจะพาเขาไปรับลมที่หน้าประตู แม่ช่วยดูหลานชายคนโตไว้หน่อยนะ”

คุณผู้หญิงเจียงหมิ่นซิ่วทำท่าทางส่งสัญญาณว่ายกให้เป็นหน้าที่ฉันเอง

ซ่งจือเหยาจึงหัวเราะแฮะ ๆ แล้วเดินออกไปอีกครั้ง ก่อนไปก็ยังเหลือบมองแวบหนึ่ง เห็นซ่งเจิ้น จี้ฉงเชียน และหยางฉี่หมิง ทั้งสามคนนั่งรวมกลุ่มอยู่ด้วยกันแล้ว

พ่อกับน้าเขยของเธอดูเหมือนแค่เริ่มกรึ่ม ๆ ทว่าใบหน้าของพ่อสามีกลับแดงแจ๋ราวกับก้นลิงไปเสียแล้ว

พอมองไปที่คุณปู่อีกที ก็ไม่รู้ว่าไปหาเมล็ดแตงมาจากไหน กำลังนั่งแทะไปพลางดูความสนุกสนานไปพลาง