ตอนที่ 106 ไม่! สบ! อารมณ์! เลย!! ทนไม่ไหวแล้ว!

ซ่งจือเหยาเม้มริมฝีปากเงียบ ๆ ไม่กล้าขยับตัวอีก

วินาทีถัดมา ร่างก็ถูกช้อนอุ้มขึ้นในแนวนอนอย่างกะทันหัน เธอไม่ได้ตั้งตัว จึงโอบรอบคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ

ทว่าจี้เหวยเซินกลับมีสีหน้าจริงจังขึ้นมากะทันหัน ก่อนจะกดเสียงต่ำพูดว่า “รอให้อาการของคุณยายทรงตัวกว่านี้อีกหน่อยเถอะ”

ซ่งจือเหยาชะงักไป

จี้เหวยเซินพูดว่า “พอคุณยายการผ่าตัดเสร็จ แม่ก็เร่งให้พวกเรารีบกลับ เธอยังไม่ทันได้เห็นท่านฟื้นกับตา ในใจคงยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจอยู่บ้างใช่ไหม”

ซ่งจือเหยารู้สึกขอบตาร้อนผ่าว จึงกอดเขาแน่นขึ้นอีกนิด พลางขานรับอือในลำคอเบา ๆ

เขาอุ้มเธอมาถึงหน้าประตูห้องนอนใหญ่พอดี แล้วกดน้ำเสียงให้ต่ำลงไปอีกว่า “เพราะงั้น เพื่อไม่ให้พวกเราอดใจไม่ไหว นอนกับลูกชายคงปลอดภัยกว่า”

พูดจบ เขาก็สละมือข้างหนึ่งออกอย่างง่ายดาย คิดจะผลักประตูเปิดออก