ตอนที่ 105 อือ จะลองดูไหมล่ะ

หลังจากบอกลากันที่ชั้นล่าง ซ่งจือเหยากับจี้เหวยเซินก็รีบเดินทางกลับ

จี้เม่าหลินมีรถพร้อมคนขับที่ทางสถานพักฟื้นนายทหารจัดส่งมาให้ จึงออกเดินทางไปในเวลาอันรวดเร็วเช่นกัน

สวีจิ้งชูกับจี้ฉงเชียนต่างก็ขี่จักรยานมาทั้งคู่ และจอดไว้ริมถนนตรงหน้าประตูโรงพยาบาล

สวีจิ้งชูกำลังใช้กุญแจไขปลดล็อก ก็ได้ยินเสียงเย็นเยียบดังลอยมาเข้าหูว่า “จิ้ง... ชูเหรอ เขา สนิทกับคุณมากหรือไง”

ก็แค่เคยคบหาพูดคุยกันช่วงสั้น ๆ สมัยยังเป็นหนุ่มสาวแท้ ๆ มีสิทธิ์อะไรมาเรียกขานอย่างสนิทสนมขนาดนี้

“หรือว่าตอนที่ฉันไม่รู้ พวกคุณแอบติดต่อกันเป็นการส่วนตัวงั้นเหรอ เพราะงั้นถึงได้เรียกจนชินปากแล้วลืมเปลี่ยนคำเรียกน่ะ”

การเคลื่อนไหวของสวีจิ้งชูไม่มีอาการชะงักเลยแม้แต่น้อย สีหน้าเองก็ไร้ระลอกคลื่นใด ๆ ก่อนจะเก็บแม่กุญแจใส่ลงในตะกร้าหน้ารถ แล้วมองเขาอย่างสงบ “จี้ฉงเชียน คุณอายุห้าสิบแล้ว ไม่ใช่สิบห้า”