ตอนที่ 104 ฉันไม่ได้โกรธสักหน่อย!

สิ้นเสียงพูด ก็เห็นจี้ฉงเชียนสาวเท้าก้าวใหญ่เดินออกมาจากห้องผู้ป่วย สีหน้ายิ่งดูย่ำแย่ถึงขีดสุด

เจียงหมิ่นซิ่วมีไหวพริบอย่างยิ่งอยู่แล้ว จึงถอยหลังไปหนึ่งก้าวในทันที เพื่อเปิดทางให้พ่อของลูกเขย

ทว่าคนที่ไปถึงข้างกายสวีจิ้งชูได้เร็วกว่ากลับเป็นผู้อำนวยการเฉา

ดวงตาของเขาแดงระเรื่อ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มซับซ้อน “ศาสตราจารย์สวี ไม่ได้พบกันนานเลย…” เมื่อเดินมาถึงตรงหน้า ในที่สุดสติก็กลับคืนมา จึงรีบเปลี่ยนคำเรียกขานได้ทันท่วงที

สวีจิ้งชูกลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง เธอพยักหน้าเล็กน้อย “ไม่ได้พบกันนาน ผู้อำนวยการเฉา”

จี้ฉงเชียนยิ้มพลางก้าวขึ้นหน้าไปยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเธอ “ผู้อำนวยการเฉาหรือ ฝีมือการแพทย์ของท่านผมได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว”