กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เฉียวชิงลู่ก็ไม่ใช่คนไม่มีสายตา พอเห็นจี้เหวยเซินกำลังจะกลับมา ก็รีบดึงแม่ของเธอเดินไปทันที “เอาล่ะ พี่สะใภ้ รอฉันกลับไปพวกเราค่อยคุยกันใหม่นะ”
“พวกคุณก็ทานให้อร่อยนะ! ไม่รบกวนคู่สามีภรรยาพวกคุณแล้วล่ะ”
ซ่งจือเหยาพยักหน้าตอบรับไปคำหนึ่ง ตอนนี้ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าเฉินเฟยเฟยไม่ได้ตามมาด้วย คาดว่า แปดส่วนคงถูกผู้ชายกับแม่สามีของเธอพาตัวกลับไปแล้ว
จี้เหวยเซินเพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน เถ้าแก่ก็ยกเสี่ยวหลงเปาสองเข่งขึ้นมา จากนั้นอีกไม่กี่นาทีก็ยกของที่เหลือมาเสิร์ฟจนครบ “ครบแล้วนะ!”
คนทั้งสองจึงตั้งหน้าตั้งตาทานข้าว ทานเสร็จก็นั่งพักครู่หนึ่ง จี้เหวยเซินเอาผ้าพันคอมาพันให้เธอ ดึงเบา ๆ บังริมฝีปากไว้ “กลับบ้านไหม?”