กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ฉันบอกคุณแล้วไงว่ามันไม่ใช่แบบนั้น!!” ซ่งจือเหยาเอ่ยอย่างหนักแน่นและเด็ดขาด “ถ้าคุณไม่เชื่อก็เปิดดูตอนนี้เลย ตอนแรกฉันก็นึกว่ามันต้องเป็นหนังสือไม่ดีพรรค์นั้นแน่ ๆ แต่ว่า—”
“ดัง นั้น” จี้เหวยเซินเอ่ยแทรกขึ้นมาอย่างเย็นชา “คุณก็คือคิดว่าเป็นหนังสือไม่ดี ถึงได้ซื้อมางั้นเหรอ?”
“……” ซ่งจือเหยาถึงกับพูดไม่ออก จุกจนอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
ไม่มีทางเลือกนี่นา เธอรับปากกับคุณปู่ไว้แล้วว่าเป็นความลับ จะทรยศท่านไม่ได้ คนเราต้องรักษาคำพูดสิ
จี้เหวยเซินถอยหลังพลางปล่อยตัวเธอ แล้วปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตด้วยความหงุดหงิด “โย่วโย่วล่ะ”
ซ่งจือเหยาตัวสั่นเทิ้ม “……ไปเล่นกับโจวถงโจวหยางที่บ้านพี่สะใภ้หลานค่ะ”
จี้เหวยเซิน “จะกลับมาเมื่อไหร่”
ซ่งจือเหยาก้มมองพื้น “ยัง ยังไม่รู้เลยค่ะ……”