กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในห้องโถงกลางบ้านตระกูลซ่ง เจียงหมิ่นซิ่วกำลังเดินยกจานชามกับข้าวไปมาจากในห้องครัว สองพ่อลูกบอกว่าจะช่วย ก็โดนปรายตามองไปคนละที แถมด้วยประโยคที่ว่า “ถอยไปอยู่ข้าง ๆ โน่น อย่ามาทำให้ฉันรำคาญ!”
ไม่ไว้หน้าผู้ชายของบ้าน และไม่โอ๋ลูกชายอีกต่อไปแล้ว
พอกับข้าวขึ้นโต๊ะครบ ผัดผักกาดขาว ยำใจผักกาดขาว ผักกาดขาวตุ๋นเต้าหู้…
ซ่งรุ่ยเหนียนถอนหายใจ “แม่ผมนี่กะจะแก้แค้นสังคมชัด ๆ เลย!”
ซ่งเจิ้นยกตะเกียบเคาะหัวเขาไปทีหนึ่ง “ไสหัวไปเลย พูดจาผายลมอะไร เรื่องใหญ่ขนาดนี้ยังไม่ให้คนเขาได้ระบายบ้างหรือไง?”
“ฉันขอเตือนแกนะซ่งรุ่ยเหนียน ตอนนี้จุดสำคัญคือแม่แกกับพี่สาวรองของแก ความรับผิดชอบของแกเนี่ย ฉันแค่ยังไม่มีเวลามาคิดบัญชีด้วย รู้แก่ใจตัวเองไว้ด้วยล่ะ”
ทว่าเจียงหมิ่นซิ่วบังเอิญได้ยินประโยคนี้ตรงหน้าประตูพอดี พอเลิกม่านประตูบุฝ้ายขึ้นก็เดินปรี่เข้ามาอย่างเกรี้ยวกราด “พูดจาแบบนี้ได้ยังไง? ต้าเหนียนจะไปมีความรับผิดชอบอะไรด้วย เขามีความผิดตรงไหน?!”