เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งจือเหยารีบพูดว่า “ย่อมไม่มีอยู่แล้ว พ่อจะไปพูดว่าร้ายลูกได้ยังไงกัน…” ขณะเดียวกันสมองก็หมุนเวียนแล่นอย่างรวดเร็ว พยายามนึกย้อนถึงใจความคร่าว ๆ จากสายตาที่กวาดมองผ่าน ๆ เมื่อครู่นี้
“พ่อแค่บอกให้พวกเรากินข้าวดี ๆ อื้อ บอกว่าเขาออกเดินทางเช้าเกินไปโรงอาหารยังไม่เปิด ให้พวกเราอยากกินอะไรก็ซื้อกินเอา…อื้อ แล้วก็ เขียนช่องทางติดต่อเอาไว้ บอกว่าถ้ามีเรื่องด่วนอะไรก็ให้โทรไปเบอร์นั้นเพื่อติดต่อเขา”
“อ้อจริงสิ แล้วก็ เขาบอกว่าก่อนไปยังได้ลากับคุณปู่เอาไว้แล้ว วันอาทิตย์นี้พวกเราก็ไม่ต้องไปที่นั่น แม่ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายอยู่นิดหน่อยไม่ใช่เหรอ”
เช่นนี้แล้ว จี้โย่วถึงค่อยพูดอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งว่า “งั้น ก็ได้ครับ อาจจะเป็นผมที่เข้าใจพ่อผิดไปเอง”
ซ่งจือเหยาถึงได้ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก