กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จี้เหวยเซินนำกล่องข้าวอะลูมิเนียมกลับมาถึงสี่กล่อง พอถึงบ้านก็วางลงบนโต๊ะอาหารแล้วเปิดออก เป็นกับข้าวสองกล่อง ข้าวสวยหนึ่งกล่อง และยังมีโจ๊กถั่วแดงอีกหนึ่งกล่อง
ซ่งจือเหยาเพิ่งจะนั่งลง ก็ต้องชะงักมองมะเขือยาวหมักกระเทียมในกล่องข้าว เบิกตากว้างมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยากกินอันนี้?”
จี้เหวยเซินเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่งามที่ไหวระริก จึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เธอลองทายดูสิ”
ซ่งจือเหยา “...ตอนคุณเพิ่งเดินเข้ามาในห้องนอนใหญ่ ฉันละเมอพูดอะไรออกไปอีกแล้วเหรอ?”
จี้เหวยเซินชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงแฝงความเรียบเฉยอยู่บ้าง “อืม” บางครั้งภรรยาฉลาดเกินไปก็ใช่ว่าจะดี
“แม่ละเมอว่าอะไรเหรอครับ?” จี้โย่วที่อยู่ข้าง ๆ เอ่ยถามอย่างสงสัย