เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอเก็บโต๊ะอาหารเสร็จ หลี่ผิงก็เดินมาบอกจี้เม่าหลินว่าจะขอตัวกลับก่อน แผนการสอนของจี้ป๋อเหวินต้องรีบกลับไปจัดการต่อ จี้เม่าหลินเหลือบมองสายตาที่ส่งซิกกันไปมาอย่างมีเลศนัยของสองสามีภรรยา ในใจก็กระจ่างแจ้ง จึงโบกมือบอกว่ารับรู้แล้ว
พอกลับถึงบ้าน หลี่ผิงก็ลากจี้ป๋อเหวินเข้าห้องไปทันที ทิ้งให้สองพี่น้องจี้เฉินกับจี้เฟิงมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
จี้เฟิงพูดขึ้น “พี่ ดูเหมือนจะมีเรื่องว่ะ!”
จี้เฉินเบะปาก “แกเพิ่งย้ายมาอยู่บ้านนี้หรือไง? สามวันดีสี่วันไข้ก็มีเรื่องตลอดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”
“ควรทำอะไรก็ไปทำเถอะ พวกเราก็แกล้งทำเป็นไม่เห็นอะไรเหมือนเดิมนั่นแหละ”
หลี่ผิงปิดประตูห้องแล้วก็กอดอกนั่งลงข้างเตียงราวกับจะเปิดศาลสอบสวน สั่งให้จี้ป๋อเหวินสารภาพมาว่าสองสามีภรรยาเหวยเซินพูดว่าอย่างไรบ้าง
จี้ป๋อเหวินใจคอไม่ดี จึงได้แต่อึกอักตอบไป “เดิมทีเขาก็ถามแทนคนอื่นน่ะสิ พอผมพูดเงื่อนไขการย้ายโรงเรียนจบ ภรรยาของเหวยเซินก็เลยคิดว่าน้องสาวเธอน่าจะเข้าเกณฑ์พอดีน่ะ…”