เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตลอดทางเดินไปโรงอาบน้ำ ซ่งจือเหยาก้มหน้าก้มตาเงียบกริบ ไม่ยอมพูดจา ในหัวเอาแต่วนเวียนคิดถึงถ้อยคำร้อนแรงล่อแหลมที่เพิ่งถูกจี้เหวยเซินพูดย้อนออกมา...
“พ่อครับ” จี้โย่วขมวดคิ้วขึ้นมาทันที น้ำเสียงเจือแววซักไซ้ “เมื่อกี้พ่อดุแม่ใช่ไหม?”
“ทำไมพอแม่ออกจากห้องมาแล้วถึงไม่ยอมพูดอะไรเลยล่ะ?”
จี้เหวยเซินเอ่ยย้อนถามเสียงเรียบ “ว่าไงล่ะ แม่ของเด็ก? ฉันดุเธอหรือเปล่า?”
“...คุณรีบหุบปากไปเลยนะ!” ซ่งจือเหยาอดไม่ได้ที่จะอับอายจนกลายเป็นโมโห
เรื่องนี้ทำเอาเด็กตัวน้อย ๆ ไม่ค่อยเข้าใจเอาเสียเลย
เขาจ้องมองซ่งจือเหยาอย่างตั้งอกตั้งใจ แล้วก็หันไปจ้องมองจี้เหวยเซินอย่างตั้งอกตั้งใจ อยากจะศึกษาค้นคว้าให้รู้เรื่องให้ได้
ทั้งที่เวลาพ่อแม่คนอื่นเขาทะเลาะกัน ทั้งสองคนจะต้องโกรธด้วยกันทั้งคู่แท้ ๆ ทำไมพ่อของเขาถึงดูมีความสุขดีอยู่คนเดียว มีแค่แม่คนเดียวที่โกรธล่ะ?
...อ๋อ! เขารู้แล้ว!