ตอนที่ 53 อ้อนวอนผมสิ

ซ่งจือเหยาหมดเรี่ยวแรงฟุบลงในอ้อมอกเขาชั่วพริบตา อ่อนระทวยปวกเปียกราวกับถูกถอดเส้นเอ็นกระดูกออกไปจนหมด ดวงตาในความมืดมิดเปียกชื้นแดงก่ำไปแล้ว ไม่สามารถลูบคลำศึกษากล้ามท้องต่อไปได้อีก ทว่ากลับถูกเขาคว้ามือเอาไว้ให้ขยับต่ออย่างเลี่ยงไม่ได้ทันที “แค่นี้ก็พอแล้วเหรอ?”

“เมื่อคืนไม่ใช่ว่าคิดอยู่นานหรอกเหรอ? คิดจนถึงขั้นต้องดื่มน้ำเย็นเลยไม่ใช่หรือไง?”

ท่ามกลางเสียงเสียดสีของเนื้อผ้า เขาปลดเปลื้องเสื้อผ้าของคนทั้งสองออกจนเกือบหมดอย่างไม่รู้ตัว ทว่ากลับจงใจเหลือชั้นสุดท้ายเอาไว้

รอยจูบที่พัวพันดูดดื่มแบบเดิมยังคงรังแกทาบทับลงมาต่อ ซ่งจือเหยาไม่ไหวแล้วจริง ๆ “จี้… อื้อ!”

ริมฝีปากถูกปิดผนึกไว้อีกครา เขายังคงกดร่างเธอลงไปเบื้องล่าง บดเบียดเคี่ยวกรำ

จากนั้นก็ได้ยินเขาเอ่ยข้างใบหูว่า “อ้อนวอนผมสิ ซ่งจือเหยา”

“…”