ตอนที่ 47 ซ่งจือเหยา คำพูดผมมันไม่มีความหมายเลยใช่ไหม?

ครู่หนึ่งต่อมา ซ่งรุ่ยเหนียนยังคงคุยเจื้อยแจ้วกับพี่สาวรองของเขาอย่างออกรส ซ่งจือเหยาจึงกลับไปที่ห้องนอนรองเพื่อเปิดสมุดโทรศัพท์หาเบอร์โทรออก

โทรครั้งแรกไม่มีคนรับ ผ่านไปอีกสองสามนาทีแล้วโทรซ้ำ จี้เม่าหลินถึงรับสาย

“ฮัลโหล ปู่คะ?” ซ่งจือเหยาเอ่ยปากก่อน

จี้เม่าหลินชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นน้ำเสียงก็แข็งกระด้างขึ้นมา “…มีเรื่องอะไรล่ะ ถึงได้โทรมาหาฉันได้?”

ซ่งจือเหยาหัวเราะแฮะ ๆ ไม่พูดเรื่องอื่นให้เยิ่นเย้อ เข้าประเด็นทันที “ปู่คะ ตอนฉันแต่งงานกับเหวยเซิน ปู่เคยเจออันหรานกับต้าเหนียนแล้วใช่ไหมคะ? ทั้งสองคนเข้ามาในตัวเมือง รบเร้าว่าจะต้องไปเยี่ยมเยียนปู่ให้ได้… ปู่ว่ายังไงคะ?”

จี้เม่าหลิน “...อ้อ น้องสาวน้องชายจากบ้านเดิมฝ่ายหญิงของเธอ อืม จำได้”

ซ่งจือเหยา “งั้น…?”

จี้เม่าหลินเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็แกล้งกระแอมไออย่างจงใจ “แล้วจะยังไงได้ล่ะ? เด็ก ๆ อุตส่าห์บอกว่าจะมาเยี่ยมฉัน ฉันยังจะห้ามได้อีกเรอะ? หึ รู้ความกว่าเธอตั้งเยอะ!”