กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ฉันว่าพวกเธอสรุปแล้วจะทำผมกันไหม?”
พี่เกาก้าวพรวดขึ้นไปข้างหน้า ขวางอยู่ตรงหน้าซ่งจือเหยา “ถ้าไม่ทำก็ออกไป ที่นี่ของฉันไม่ต้อนรับคนที่ไม่จ่ายเงินแล้วยังมาหาเรื่องมั่วซั่ว!”
ล้อเล่นน่า น้องสาวแซ่จ้าวเป็นลูกค้าเก่าแก่ของเธอ ตลอดทั้งปีใช้เงินที่นี่ไปตั้งเท่าไหร่ คนมีสมองที่ไหนก็รู้ว่าต้องเข้าข้างฝ่ายใด
เฉียวชิงลู่สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างยิ่ง “พี่หวัง พวกเราเรารีบไปกันเถอะ ไปร้านอื่นกัน!”
“…ไม่ไป! จะเอาร้านนี้แหละ!”
ทว่าพี่หวังคนนี้กลับยิ่งดื้อรั้นทิฐิขึ้นมา หย่อนก้นนั่งลงบนโซฟาทันที “ฉันจะตัดผม!”
“…” พี่เกาก็รู้สึกลำบากใจขึ้นมาเล็กน้อยชั่วขณะ
จ้าวหลานยังคงเข้าใจเหตุผล คนเขาเปิดร้านทำมาหากินย่อมต้องหาเงินเมื่อมีโอกาส การช่วยพูดให้พวกเธอนับเป็นน้ำใจไม่ใช่หน้าที่ “ตัดก็ตัดสิ พี่เกา ตัดให้เธอเถอะ พวกเราไม่เป็นไรหรอก”
ขณะพูดสายตาก็เหลือบมองผ่านกระจกไปแวบหนึ่ง หวังเฟิ่งฉินมีแววตาประหม่าหลุกหลิกทันที บ่นงึมงำแล้วก้มหน้าลง
เธอเป็นฝ่ายผิดจริง ๆ นั่นแหละ คู่ชีวิตของเธอก่อนหน้านี้เลี้ยงข้าวคนอื่นยังดึงดันจะใช้ชื่อเรื่องงานให้คู่ชีวิตของจ้าวหลานช่วยเบิกค่ารักษาคืนให้…