ตอนที่ 35 ผมไม่ชอบกินลูกอม

การพูดคุยจบลงแบบค้าง ๆ คา ๆ ทว่ายาขี้ผึ้งก็ถูกวางทิ้งไว้บนเคาน์เตอร์เพียงลำพัง

ซ่งจือเหยาแน่ใจว่าเขาไปแล้วจึงหยิบมันขึ้นมายัดใส่กระเป๋าเสื้อ หั่นเต้าหู้ฉับ ๆ ไม่กี่ที พลางพึมพำกับตัวเอง “ในเมื่อเจาะกระดาษหน้าต่างจนทะลุแล้วฉันก็ไม่สนหรอกนะ นี่มันภารกิจที่แม่สามีมอบให้ฉันเชียวนะ!”

มีอุปสรรคแล้วจะทำไมล่ะ เธอจะใช้ความคิดหาทางเอาชนะต่อไม่ได้หรือไง?

นี่เป็นภารกิจแรกที่แม่สามีแสนดีดั่งเทพเซียนมอบให้เธอ ต้องทำให้สำเร็จให้ได้! จะได้ผลหรือไม่นั้นไม่มีใครรับประกันได้ แต่ยังไงก็ต้องทาอยู่ดี

ตอนกินข้าวในเวลาต่อมา เมื่อต้องเผชิญหน้ากับใบหน้าตึงเครียดของจี้เหวยเซิน ซ่งจือเหยาก็บ่นพึมพำในใจ

ถึงได้บอกไงว่าคนเราน่ะไม่มีใครสมบูรณ์แบบหรอก ศาสตราจารย์ใหญ่อย่างจี้ก็มีเรื่องที่หวาดกลัวเหมือนกัน

แต่เธอก็เข้าใจดี เขาเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรีมาแต่ไหนแต่ไร ย่อมทนรับความผิดหวังซ้ำซากไม่ไหว เป็นเรื่องธรรมดามาก และเธอก็ไม่มีทางพูดจาประเภทที่ว่า... อ้าว ถึงลองแล้วไม่สำเร็จก็ไม่มีอะไรเสียหายนี่นา เผื่อฟลุกสำเร็จขึ้นมาล่ะ อะไรทำนองนี้เด็ดขาด