กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อเดินเข้าไปในร้านหนังสือ จี้โย่วก็ยังคงตั้งตัวไม่ทันอยู่พักใหญ่ เขาเงยหัวกลม ๆ น้อย ๆ ขึ้นสูงมองดูซ่งจือเหยา
ซ่งจือเหยาพาเขาไปที่มุมหนังสือเด็กก่อน “โย่วโย่ว ลูกดูสิว่าถูกใจไพ่เดิมพัน เลือกตามสบายเลย! แม่ซื้อให้หมด!”
จี้โย่วยังคงไม่ได้มองดูหนังสือภาพ แววตาของเด็กน้อยกลับฉายความจริงจังเป็นพิเศษ “แม่รู้ได้ยังไงครับว่าหนังสือเด็กของผมอ่านจบแล้ว?”
ซ่งจือเหยาลูบกระหม่อมของเขา พลางขยิบตาให้อย่างซุกซนเล็กน้อย “ลองทายดูสิ?”
หลังตื่นรู้ขึ้นมา เธอก็ดึงจุดสำคัญในความทรงจำออกมาอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับลูกชาย
จี้โย่วไม่ได้พูดอะไรอีก ลำคอของเขาตีบตัน จึงเบนสายตาไปมองชั้นหนังสือราวกับจะหลบเลี่ยง
แต่ในใจกลับตอบว่า ‘เพราะว่า คุณคือแม่ของผม’
‘ผมรู้อยู่แล้ว แม่ไม่มีทางไม่รักผมหรอก’
พ่อเคยบอกกับเขาว่า ผู้ใหญ่ทุกคนล้วนมีความยากลำบากที่แตกต่างกันไป พ่อไม่ได้หลอกโย่วโย่ว
แม่ก็คือแม่ของโย่วโย่ว จะไม่รักเขา ไม่สนใจเขาได้อย่างไรกัน…