กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ยามกลับถึงบ้านเป็นเวลาที่แสงอาทิตย์ยามเย็นกำลังเจิดจ้า เพิ่งลงจากรถก็ได้กลิ่นหอมชวนน้ำลายสอของกับข้าวกับปลาโชยมา
ดูเหมือนจะมีซี่โครงหมู ทั้งยังมีกลิ่นผัดพริกไทยเสฉวนกับพริกแห้งคลุ้งกระทะ
จี้เหวยเซินชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ท้องพลันร้องโครกครากขึ้นมาสองที
เป็นกลิ่นที่ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนในตึกหลังนี้
ซ่งจือเหยาบังเอิญมองจากหน้าต่างห้องครัวเห็นเขาจอดรถพอดี จึงส่งเสียงร้องทักตามสัญชาตญาณว่า “กลับมาแล้วเหรอคะ?”
จี้เหวยเซินชะงักไป เงยหน้ามองขึ้นไปพลางพยักหน้า
“ข้าวสุกพอดีเลย รีบขึ้นมาเถอะค่ะ”
ซ่งจือเหยาบอก
“พ่อกลับมาแล้วเหรอครับ?”
จี้โย่วเพิ่งไปล้างมือมาอย่างว่าง่าย ชะโงกหัวกลมเล็กเข้ามา “หอมจังเลยครับแม่ หนูหิวมากเลย”