ตอนที่ 30 ยังรู้สึกว่าไม่พอ

ช่วงบ่ายเพิ่งจะผ่านพ้นเวลา 5 โมงเย็น ท้องฟ้าของซงเจียงก็จวนเจียนจะอาทิตย์อัสดงแล้ว

ภายในห้องทำงานพึ่งพาตนเอง จี้เหวยเซินนั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือไม้แท้ตัวใหญ่ สายตาทอดมองลงบนแผ่นกระดาษ มือใหญ่เรียวยาวกำลังตวัดเขียนอะไรบางอย่างดังซวบซาบ เดี๋ยวเร็วเดี๋ยวช้า

ใต้แผ่นแก้วหนาหนักที่ปูทับโต๊ะมีพิมพ์เขียววงจรไฟฟ้าและตารางพารามิเตอร์ทางเทคนิคสอดอยู่หลายแผ่น ข้างมือยังมีไม้บรรทัดหลากหลายขนาดและรูปทรงวางอยู่อีกหลายอัน

บนผนังฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานพอดี ทำเป็นกระดานดำเต็มผนัง ด้านบนเขียนสูตรและขั้นตอนการคำนวณเอาไว้หนาแน่นยั้วเยี้ย

เขากวาดสายตามองไปแวบหนึ่ง ก่อนจะถอดแว่นตาแล้วเอนหลัง พิงพนักปิดตาพักผ่อน