กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เฮ้อ คนเรามีค่าตรงที่รู้จักทบทวนตัวเองจริงไหมล่ะ คราวก่อนฉันกลับไปก็คิดทบทวนดูแล้ว รู้สึกว่าที่ตัวเองพูดแบบนั้นมันไม่ถูกเลยจริง ๆ”
“ขอโทษด้วยนะ เธออย่าถือสาฉันเลย คิดเสียว่าคำพูดฉันวันนั้นมันเป็นแค่ลมตด ผายทิ้งไปเถอะ”
“พรืด—”
ซ่งอันหรานกลั้นไม่อยู่จนหลุดขำออกมา
ใบหน้าอันสดใสในวัยเยาว์แม้จะไม่เจิดจรัสสะดุดตาเหมือนพี่สาวคนโต ทว่าก็ดูสะอาดสะอ้านและสว่างสดใสยิ่งนัก
เซียวเฉียงมองเธอ แววตาค่อย ๆ เปลี่ยนไป จู่ ๆ ก็ปรี่เข้ามาหมายจะแตะเนื้อต้องตัว
ซ่งอันหรานตกใจสะดุ้ง รีบหลบถอยหลังทันที
“เซียวเฉียง!”
“ไอ้ชาติหมาเอ๊ย!!!”
ทันใดนั้น เสียงตะโกนลั่นอย่างดุดันของเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็ระเบิดขึ้น ทั้งสองคนชะงักแข็งค้าง ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว เซียวเฉียงก็ถูกลูกถีบกลางอากาศซัดจนกระเด็นออกไป!