เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เธอซุกโทรเลขฉบับนั้นไว้ในอกเสื้อราวกับของล้ำค่าแล้ววิ่งกลับบ้าน ทว่าเพิ่งถึงหน้าประตูก็ชนเข้ากับเจียงหมิ่นซิ่วที่เดินย้อนกลับมาพอดี
“พี่สาวแกส่งโทรเลขมาเหรอ?!”
แม่ควักมันออกมาจากอกเสื้อของซ่งอันหรานในทันที พลางเดินเข้าลานบ้านพลางแกะออกดู
ซ่งอันหรานชะงักไป รีบส่งเสียงโวยวายไล่ตามไปแย่งคืนมา
“ทางหมู่บ้านเขาก็บอกอยู่ว่าให้ฉันไปเอา ย่อมต้องเป็นพี่สาวส่งให้ฉันสิ! แม่จะแย่งไปทำไมเนี่ย!”
“ให้แกแล้วยังไง แกสองคนฉันก็เป็นคนคลอดคนเลี้ยงมาทั้งนั้น! ฉันขอดูก่อน ดูเสร็จค่อยให้แกดู!”
“…”
เจียงหมิ่นซิ่วถือโทรเลขฉบับนั้นเข้าไปในห้องโถงกลางบ้านแล้วอ่านตั้งแต่ต้นจนจบ ตอนแรกบอกว่าส่งข่าวว่าปลอดภัยดี ทั้งยังบอกว่าพ่อแม่สามีและตระกูลจี้ดีมาก เจียงหมิ่นซิ่วก็ยิ้มหน้าบานด้วยความพึงพอใจทันที
แบบนี้ก็ดี ดูท่าทางทางนั้นคงไม่ได้ตำหนิอะไรเธอ