กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตอนลงบันไดจี้เหวยเซินเดินรั้งท้าย ซ่งจือเหยากับจี้โย่วต่างรู้ใจกันดีโดยไม่หันกลับไปมองข้างหลังเลยสักนิด
พอใกล้จะพ้นประตูตึก ซ่งจือเหยาก็ก้มตัวลงดึงจัดผ้าพันคอให้จี้โย่ว พลางอาศัยจังหวะนั้นกระซิบกระซาบสองสามประโยคอย่างรวดเร็ว
พอครอบครัวสามคนเดินออกมาข้างนอก จี้โย่วก็จับมือเขาไว้ “พ่อพาโย่วโย่ว ไปอุ่นรถฮะ”
“แม่ไปซื้อซาลาเปาที่โรงอาหาร โย่วโย่ว ไม่อยาก...เดินแล้ว”
“ไม่มีปัญหา!” ซ่งจือเหยารับคำได้จังหวะพอดี “งั้นแม่จะรีบไปรีบกลับนะ พวกเธอสองคนไปอุ่นรถเถอะ โย่วโย่วอยากกินอะไรล่ะ? เหวยเซิน แล้วคุณล่ะ?”
“อะไรก็ได้”
“ได้หมดครับ”
สองพ่อลูกสีหน้าเรียบนิ่ง แม้แต่คำตอบก็ยังถอดแบบกันมาเป๊ะ ๆ
ซ่งจือเหยายิ้มออกมา “ได้เลย”
ในใจคิดว่าช่างเป็นพ่อลูกแท้ ๆ กันจริง ๆ