ตอนที่ 13 ทั้งลูบทั้งจับทั้งข่วน

ซ่งจือเหยารีบหลบสายตาหลุบต่ำลง แล้วกระซิบกระซาบวางแผนการลับกับลูกชายต่อ “งั้นพวกเราก็มาเริ่ม ‘แผนการช่วยชีวิตหมาป่าเดียวดาย’ กันเถอะ!”

“แต่ว่าพวกเราต้องแสดงละครกันสักนิดนึงนะ ลูกต้องฟังแม่นะ…”

สายตาที่ไร้ซึ่งไออุ่นของจี้เหวยเซินค่อย ๆ เลื่อนกลับมาตกอยู่ที่ริมฝีปากที่ขยับขึ้นลงของซ่งจือเหยาอีกครั้ง

เธอคล้ายจะกระหายน้ำอยู่บ้าง จึงหยิบกระติกน้ำทหารมาบิดเปิด ดื่มน้ำไปหลายอึก หยดน้ำสองสามหยดไหลรินไปตามริมฝีปากแล้วหยดลงไปในคอเสื้อ

จังหวะก้าวเดินของจี้เหวยเซินชะงักไปครู่หนึ่ง ลูกกระเดือกที่นูนเด่นขยับขึ้นลง

ไม่รู้จริง ๆ ว่าเป็นความฝัน หรือเป็นเพราะเธอไม่ได้พูดความจริงกันแน่

แม้ภาพในความทรงจำจะเลือนราง แต่ชัดเจนเหลือเกินว่าพวกเขาพัวพันจูบกันอย่างดูดดื่ม เขายังคล้ายจะได้ลิ้มรสหวานของลูกแพร์แช่แข็งบนปลายลิ้นที่เปียกชื้นของเธออีกด้วย