ตอนที่ 14 ของคุณก็ถอดแล้วนี่

การนั่งรถไฟขบวนเขียวจากสถานีรถไฟตัวอำเภอไปถึงเขตเมืองซงเจียงใช้เวลาราว ๆ เกือบสองชั่วโมง

จี้เหวยเซินพกหนังสือรับรองจากหน่วยงานติดตัวมาก่อนออกเดินทางแล้ว หนังสือรับรองของสำนักงานการไฟฟ้าของเขาก็แทบจะเป็นใบเบิกทางสารพัดประโยชน์ ซ่งจือเหยาทางนี้จึงไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรเลยสักนิด

เธอเพียงคอยจูงจี้โย่วไว้ให้ดี พอช่วงที่คนแน่นมากเกินไปก็อุ้มขึ้นมาสักพัก

เวลาที่จี้เหวยเซินจะสลับมาช่วยอุ้มก็ส่งให้เขาไป ไม่อย่างนั้นหากแสดงออกชัดเกินไป เขาอาจจะคิดว่าเธอสงสารที่เท้าเขาบวมแล้วจะอารมณ์เสียขึ้นมาอีก

สักพักบริเวณจุดพักคอยมีม้านั่งยาวว่างลง พวกเขาจึงพากันนั่งลงรอ

ส่วนเวลาอื่น ๆ นั้น ซ่งจือเหยากลับแอบคิดคำนวณอยู่เงียบ ๆ

อุตส่าห์ตื่นรู้ขึ้นมาแล้ว หากไม่ทำเรื่องยิ่งใหญ่อะไรสักอย่าง จะไม่โง่เง่าไปหน่อยหรือ เธอไม่ใช่คนโง่แบบนั้นเสียหน่อย

ด้วยเหตุนี้ ในหัวจึงทบทวนเนื้อเรื่องเดิมของนิยายขึ้นมาอย่างรวดเร็วอีกรอบ