กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
น้าเขยคนโต สามีน้าสาม และน้าสะใภ้ล้วนเป็นคนพูดน้อย มีหน้าที่แค่มอบอั่งเปาให้เท่านั้น
ก่อนกลับต่างทยอยยัดใส่ตักจี้โย่ว จี้เหวยเซินตั้งท่าจะลุกขึ้นทันที แต่ถูกซ่งจือเหยากดต้นขาเอาไว้แน่นด้วยความร้อนใจ...
ตำแหน่งนั้นค่อนข้างสูงไปสักนิด สัมผัสนั้นทำให้เขาชะงัก ร่างแข็งทื่อไปครู่ใหญ่โดยไม่ขยับ
ปากของซ่งจือเหยาก็ร้องว่า “โธ่ น้าเขยคนโตไม่ต้องหรอกค่ะ! ไม่ต้องจริง ๆ โธ่ สามีน้าสาม ดูท่านสิคะเนี่ย…”
“น้าสะใภ้รีบเก็บกลับไปเถอะค่ะ!”
แต่มือกลับเหมือนกำลังร่ายรำไท่เก๊ก ผลักออกไปหนึ่งส่วน ทว่าดึงกลับมาเสียสามส่วน
แพขนตาหนาของจี้โย่วสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือน้อยกลมป้อมออกไป คว้าอั่งเปาทั้งสามซองไว้หมับ!
“ขอบคุณ ทวดเขยฝ่ายแม่ ป้าใหญ่…ทวดเขย ทวดเขยสาม อื้อ… ขอบคุณ ตาทวด…ฝ่ายแม่?”