เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 427 โลกใบหนึ่งดับสูญ
สำหรับผู้คนบนโลกใบนี้ นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ทุกอย่างจะเริ่มต้นขึ้นอย่างสิ้นหวังยิ่งกว่าวันสิ้นโลก!
เมื่อยืนยันแล้วว่าโลกนี้ไม่มีภัยคุกคามใด ๆ มหาพุทธะแห่งเลือดเนื้อก็ไม่จำเป็นต้องส่งลูกหลานของมันมาด้วยซ้ำ มันเพียงโบกมืออย่างเย็นชา กำแพงบางเบาที่เปราะบางก็แตกกระจายทันที!
เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของสิ่งมีชีวิตในตู้ระบบนิเวศ สำหรับมหาพุทธะแห่งเลือดเนื้อแล้ว ก็เป็นเพียงบทโหมโรงก่อนกลืนกินเท่านั้น
ความหิวโหยอันไร้ที่สิ้นสุดของมันเริ่มกลืนกินโลกอันเปราะบางแห่งนี้ทีละน้อยอย่างเชื่องช้า
เมื่อกำแพงบางเบาแตกสลาย พลังมืดที่ราวกับมาจากห้วงเหวลึกก็ทะลักจากรอยแยกเข้ามาในโลกอันสงบสุขแห่งนี้อย่างบ้าคลั่ง ราวกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก
ท้องฟ้าพลันถูกย้อมเป็นสีแดงคล้ำพิกล ดวงตาสีแดงฉานนับไม่ถ้วนปรากฏชัดขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับดวงตาของปีศาจจากนรกภูมิ จับจ้องทุกสิ่งเบื้องล่างอย่างละโมบ สายตาแต่ละคู่ราวกับทะลุทะลวงดวงวิญญาณของผู้คนได้ แล้วฝังความหวาดกลัวที่ลึกที่สุดไว้ในใจ