เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 428 พระกษิติครรภโพธิสัตว์
ซ่านโม่ก้าวไปข้างหน้า แล้วโบกมือตัดต้นไม้เลือดเนื้อต้นนั้นขาด
ชั่วพริบตา! กลิ่นเน่าเหม็นและไอร้อนแผ่โถมเข้าปะทะหน้า จากนั้นเสียงกรีดร้องแหลมสูงราวกับมาจากนรกห้วงเหวลึกก็ดังก้องไปทั่วซากปรักหักพัง!
เสียงกรีดร้องนั้นราวกับลูกธนูแหลมคมนับไม่ถ้วน พุ่งแทงเข้าไปในแก้วหูของทุกคน!
มันยังคล้ายเสียงร่ำไห้โหยหวนของวิญญาณอาฆาตนับพันนับหมื่นข้างหู ความแค้นและความเจ็บปวดไร้ที่สิ้นสุดผสมปนเปกันจนดวงวิญญาณของผู้คนสั่นสะท้าน!
คลื่นเสียงของมันโหมกระหน่ำดุจเกลียวคลื่น ซัดไปทั่วอากาศอย่างบ้าคลั่ง ทุกแห่งที่เสียงผ่าน เศษหินบนพื้นถึงกับสั่นจนลอยขึ้นมา กระโดดและกระแทกกันอย่างไร้ทิศทางกลางอากาศ ส่งเสียงเปรี๊ยะ ๆ ราวกับถูกเสียงกรีดร้องอันน่าสะพรึงกลัวบงการให้เป็นหุ่นเชิด
“ตกลงมันคือตัวอะไรกันแน่?”
ชิงโย่วกลัวจนถอยไปหลบหลังหลีอิน แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ จึงมองไปทางต้นไม้เลือดเนื้อ
ซ่านโม่ซึ่งลงมือตัดมันขาดสัมผัสได้ชัดเจนที่สุด “มันคือซ่านตั้ว ซ่านตั้วที่เพิ่งถูกปลูกขึ้นมา”
หลีอินเสริมว่า “แก่นแท้ของมันคือเลือดเนื้อของโลกใบหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นคนหรือสัตว์ก็จะถูกมันกลืนกิน หลอมรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของตัวเอง แล้วใช้สิ่งเหล่านั้นสร้างชีวิตใหม่ขึ้นมา”