เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 426 ทำไมฉันต้องช่วยพวกเขา?
บนพื้นที่โล่งไม่ไกลจากนครหนู พลังงานที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งกำลังรวมตัว ท้องฟ้าทั้งผืนถูกย้อมเป็นสีแสงดาว แสงดาวนับไม่ถ้วนพลิ้วไหลบนม่านฟ้าราวกับสายน้ำ สิ่งแรกที่เคราะห์ร้ายคืออสุรกายหัวมนุษย์แห่งดาวดึงส์ที่บินอยู่กลางอากาศ
เพียงสัมผัสโดนพวกมันก็สลายเป็นเถ้าธุลีในพริบตา!
อสุรกายเหล่านี้ไม่สนใจไล่ล่าผู้รอดชีวิตอีกต่อไป พากันหนีกระเจิดกระเจิง เสียงร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัวดังระงม
ผู้คนบนแดนรกร้างเคยเห็นภาพแบบนี้ที่ไหนกัน? อสุรกายที่ฆ่าคนมากที่สุดและน่าสะพรึงกลัวที่สุด บัดนี้กลับกลายเป็นหมาข้างถนนที่หนีหางจุกตูด ผู้คนตกตะลึง แต่ในใจก็เกิดความสะใจอย่างบอกไม่ถูก ราวกับวันเวลาแห่งการถูกกดขี่ได้รับการปลดปล่อยอยู่บ้างในภาพพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินนี้
เจ้าเมืองนครหนูเบิกตากว้างมองภาพตรงหน้า แต่ในใจกลับไม่ได้รู้สึกสะใจ หากเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
เขารู้ว่านี่คือของขวัญที่เหล่ายอดฝีมือมอบให้ก่อนจากไป เมื่อภัยจากดาวดึงส์หมดไป…ไม่สิ แค่หายไปชั่วคราวก็พอแล้ว!