เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 399 จำกันได้
ร่างของซ่านตั้วยังคงเปลี่ยนแปลง แสงสีทองเป็นกลุ่ม ๆ พวยพุ่งออกมาไม่หยุด! ส่องให้เทือกเขาเลือดเนื้อดูราวกับตำหนักศักดิ์สิทธิ์
ในแสงสีทองนั้นดูเหมือนจะมีชีวิตใหม่กำลังถือกำเนิดขึ้น มันไม่ชั่วร้ายและไม่น่าสะพรึงกลัว กลับเชื่อมโยงอย่างแนบแน่นกับทุกคนบนแดนรกร้าง
ราวกับเป็นคนในครอบครัวของพวกเขา และก็คล้ายกับเป็นตัวพวกเขาเอง…
ขณะที่เทือกเขาเลือดเนื้อแห่งความเฉื่อยชาค่อย ๆ แตกสลาย ก้อนเนื้องอกจำนวนมากบนภูเขาก็เริ่มแปรสภาพ แสงสีทองส่องต่อเนื่องไม่ขาดสาย ราวกับแสงอาทิตย์ยามเช้าที่ค่อย ๆ ลอยขึ้นท่ามกลางความมืดของแดนรกร้าง
ร่างเงาทีละร่างค่อย ๆ ก้าวออกมาจากแสงสีทอง
พวกเขาสวมเสื้อคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ผมสีทองกลืนไปกับแสงด้านหลัง ปีกกระพือแผ่วเบา แผ่รัศมีศักดิ์สิทธิ์ บ้างถือพิณ บ้างถือคทา สีหน้าสงบและเคร่งขรึม
ร่างคนทยอยเดินออกมาจากแสง ราวกับผู้ส่งสารจากอีกโลกหนึ่งที่ลงมายังโลกมนุษย์ นำข่าวสารแห่งสันติและความหวังมาด้วย
เมื่อพวกเขามาถึง เสียงบทเพลงสรรเสริญก็ก้องอยู่ในอากาศ แม้แต่อำนาจใหญ่ทั้งสามและเจ้าเมืองนครหนูก็ยังสะเทือนใจไปกับภาพตรงหน้า ต่างหยุดหนีเอาชีวิตรอดแล้วแหงนหน้ามอง
บนแดนรกร้างไม่เคยมีภาพอันสงบสุขเช่นนี้มาก่อน