เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 398 ฉัน ลูซิเฟอร์ คมดาบนิรันดร์ของจ้าวแห่งทวยเทพ!
ตอนนี้ข่งปิงยังจับมือเล็ก ๆ ของโย่วโย่วอยู่ มองซ้ายทีมองขวาทีอย่างทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าพวกเธอสองคนกำลังเล่นอะไรกัน
“พี่ซ่านโม่ โย่วโย่ว นี่มันเวลาไหนแล้ว! พวกเธอ…พวกเธอ…”
ยังพูดไม่ทันจบ เธอก็เห็นแววตาของชิงโย่ว ไม่ใช่ท่าทางขลาด ๆ ราวลูกกวางแต่ดื้อรั้นคนนั้นอีกแล้ว หากเป็นเด็กสาวที่สงบนิ่ง มั่นใจ และดูเหมือนอยากรู้อยากเห็นทุกสิ่ง ซึ่งเธอคุ้นเคยมากกว่า!
เธอคือ…เธอคือ!
ยังไม่ทันได้พูดออกมา เธอก็เห็นเด็กสาวตรงหน้ารวบรวมพลังงานเป็นกลุ่มแสงเจิดจ้าขึ้นบนมือ
แสงดาราที่ไหลวนอยู่ในนั้นราวกับภาพย่อส่วนของจักรวาล ลึกลับงดงามและลุ่มลึก ทำให้เด็กสาวที่ไม่เคยเห็นท้องฟ้ายามค่ำคืนหรือทะเลดวงดาวอดไม่ได้ที่จะเผลอหลงใหล ถึงกับลืมคำพูดที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปาก
จากนั้นเธอก็เห็นเด็กสาวโยนกลุ่มแสงออกไปอย่างง่ายดาย ความเร็วไม่มากและไม่เกิดเสียงใด ๆ แต่ในชั่วขณะที่มันลอยออกไป ท้องฟ้าสีเลือดทั้งผืนก็เปลี่ยนเป็นสีของทะเลดวงดาว!