เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 387 บาปทรยศที่ไม่อาจให้อภัย
เด็กสาวไม่ลังเลอีกต่อไป กระโดดขึ้นจากก้อนหินอย่างแผ่วเบา แล้วยื่นนิ้วชี้ไปกลางอากาศ ยักษ์ผลึกแก้วที่กำลังคำรามก็แตกสลายสนั่นหวั่นไหว!
ผลึกศิลาสีขาวและสีฟ้านับไม่ถ้วนร่วงลงมาราวสายฝน ช่วยแต่งแต้มโลกอันงดงามแห่งนี้ให้เหมือนอยู่ในความฝันยิ่งขึ้น
แต่การแตกสลายของยักษ์ไม่ได้ทำให้ทุกอย่างจบลง เสียงคำรามของฉางเจิงยังคงกึกก้องไปทั่วฟ้าดิน
“อ๊ากกกกกก! ทำไม! ฉันทำมาถึงขั้นนี้แล้วแท้ ๆ! ทำไมความแตกต่างยังมากขนาดนี้!”
เสียงนั้นสิ้นหวังเหลือเกิน ไม่ยอมรับเหลือเกิน! ผลึกแก้วทุกชิ้นที่ร่วงลงมาดูราวกับกำลังขานรับเสียงร้องของเขา เสียงอึกทึกนับไม่ถ้วนประสานกันราวกับซิมโฟนีอันโศกเศร้าห้าวหาญ บรรเลงเพลงไว้อาลัยให้ดาวดวงเจิดจ้าที่สุดแห่งยุคสมัยหนึ่งอัสดงลง
เศษชิ้นส่วนนับไม่ถ้วนรวมตัวกันอีกครั้ง พุ่งเข้าหาหลีอินอย่างไม่คิดชีวิต ราวกับจะฝากความโกรธและความสิ้นหวังทั้งหมดไว้ในการปะทะครั้งสุดท้ายนี้
แต่การโจมตีอันตื้นเขินเช่นนี้จะฝ่าแนวป้องกันของเทพเจ้าได้อย่างไร?
เด็กสาวเพียงกำมือเบา ๆ ข้างเดียว ก็สลายแรงคุกคามน่าสะพรึงกลัวที่ยักษ์ผลึกแก้วก่อขึ้นให้หายไปอย่างไร้ร่องรอย ร่างทั้งร่างถูกกดลงกับพื้น ขยับไม่ได้