เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 388 ความฝันครั้งหนึ่งของฉัน
“พี่ฉาง รีบตื่น พวกเราถึงแล้ว!”
เสียงเด็กหนุ่มดังขึ้นในห้องโดยสาร ปลุกฉางเจิงที่กำลังหลับฝันให้ตื่น เขาขยี้ตาที่ยังพร่ามัว มองภาพคุ้นตาตรงหน้าแล้วนิ่งงันไปเล็กน้อย
“เป็นอะไรไป พี่ฉาง ยังอยู่ในฝันหรือ?”
ชายหนวดเคราดกที่นั่งอยู่แถวหน้าหันกลับมา ยิ้มพลางถาม “เอาละ ตื่นได้แล้ว ตอนนี้เราออกจากประเทศของพวกนายมาแล้ว การเดินทางต่อจากนี้จะยิ่งน่าตื่นเต้น นายต้องตั้งสติให้ดี”
เสียงที่คุ้นเคย ภาพที่คุ้นตา ไม่รู้ทำไมถึงทำให้เขารู้สึกราวกับเวลาผ่านไปเนิ่นนาน
น้ำเสียงสดใสของจ้าวจิ่งหรงเจือความสงสัยอยู่เล็กน้อย “พี่ฉางฝันหรือ ในฝันเห็นอะไร?”
เมื่อได้ยินคำว่า ‘ฝัน’ ฉางเจิงขมวดคิ้วน้อย ๆ คล้ายอยากคว้าห้วงฝันอันเลือนรางเอาไว้ ทว่ากลับสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่า
เขาส่ายหน้า ยิ้มอย่างขออภัย “ใช่ เหมือนเพิ่งผ่านห้วงฝันอันยาวนานมา…แต่ตอนนี้กลับนึกไม่ออกแล้ว”