เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 386 ทำไมความแตกต่างถึงมากขนาดนี้?
ผืนน้ำใต้เท้าหายไปจนหมดสิ้น ท้องฟ้าที่คุ้นเคยกลับมาปรากฏรอบด้านอีกครั้ง แต่คราวนี้หมู่ดาวไม่ส่องประกาย ราวกับถูกเงามืดชั้นหนึ่งบดบัง
เงาสีดำค่อย ๆ กลายเป็นรูปเป็นร่าง ก่อนแปรสภาพกลับเป็นยักษ์ผลึกแก้ว แต่คราวนี้ร่างกายของมันใหญ่กว่าเดิมไม่รู้กี่เท่า!
เพียงความมืดมิดที่แผ่ออกจากร่างของมันก็ปกคลุมทั่วทั้งจักรวาลจิตสำนึก
หลีอินหลับตาลงเพื่อสัมผัสอยู่ครู่หนึ่ง จักรวาลจิตสำนึกที่ปรากฏขึ้นอีกครั้งตอนนี้ไม่ได้เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังของกฎจำลองแล้ว เหลือเพียงเปลือกว่างเปล่า
ยักษ์ผลึกแก้วยืนอยู่ในห้วงสุญญะ ดวงตาคู่หนึ่งหมุนวนช้า ๆ ราวกับหลุมดำ มันเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย จ้องมองไปนอกจักรวาล มองตัวตนที่ใช้เพียงนิ้วเดียวฉีกจักรวาลของมันออก และซัดมันจนเกือบตาย
เวลาคล้ายหยุดนิ่งไปเนิ่นนาน ก่อนมันจะค่อย ๆ ดึงสายตากลับมา หันไปมองหลีอินที่ลอยอยู่ในห้วงสุญญะเช่นกัน